De oudste levende taal
Geplaatst op: 27-02-2007
Er is een taal die overal ter wereld wordt gebruikt, ongeacht de woorden of zinnen waarmee ze tot uitdrukking wordt gebracht, een universele taal waar iedereen dagelijks gebruik van maakt. Het is de taal die in het blauwe uitspansel door de goden en op aarde door stervelingen wordt gebruikt en die uitdrukking geeft aan gedachten en gebeurtenissen van kosmisch belang, aan de vorming van werelden en aan de vooruitgang van bewuste evoluerende wezens. Deze taal maakt vaak gebruik van erkende symbolen, zodat het lezen of het horen ervan veeleer het ontcijferen van een simpele code is. Het is de taal van de mythologie.
Mythen verdienen het dat we er goed over nadenken. Elke rol en elk voorwerp heeft een symbolische betekenis die onwillekeurig in ons opkomt, als we op gevoel door de soms sjofele gewaden waarin het verhaal is gehuld, heendringen. Het is opmerkelijk hoe snel we die betekenis kunnen vatten. We hebben geen woordenboek nodig om te begrijpen dat een magisch wapen een bepaalde karaktereigenschap voorstelt of dat een gezocht voorwerp een onschatbare gave van wijsheid symboliseert.
Hoewel mythen van elkaar verschillen in de nadruk die ze leggen op overeenkomstige symbolen, hebben de planeten overal de namen en kenmerken gekregen van de met hen overeenstemmende goden die over hen heersen en die in hen evolueren. Helden zijn het voorbeeld van hoe de menselijke ontwikkeling kan worden versneld. Ze geven nobele en gewenste eigenschappen aan die we nodig hebben om vooruitgang te boeken in het huidige stadium van onze evolutie. Geen studieboek kan de innerlijke waarde van deze allegorieën evenaren, omdat ze een stimulans zijn voor de geestelijke intelligentie in de menselijke ziel. Ze behoren tot onze verborgen innerlijke wereld, onbezoedeld door de wisselwerking met onze dagelijkse omgeving.
Langgeleden, toen de eerste mensen op aarde verschenen, voelden de goden mededogen voor de mensheid, die nog in de kinderschoenen stond en maar langzaam vorderingen maakte. Aldus projecteerden ze vanuit hun majestueuze gebieden van actie hun eigen goddelijke denkvermogen om in de nieuwe mensheid het vermogen om te denken, te leren en te begrijpen wakker te roepen. Ze wekten het slapende verstand in ons wakker en maakten het de mens mogelijk zich bewust te zijn van zichzelf en zijn omgeving. Zij waren het zelf, die de eerste wezens – die beslist niet leken op de huidige mens – leerden hoe voedsel te verbouwen en werktuigen te gebruiken. En bovenal om zich bewust te zijn van de methoden waarvan de natuur zich bedient. Om te evolueren overeenkomstig de universele wetten van het leven: het vergroten van het geestelijk bewustzijn en begrip.
Zelfs nadat deze opmerkelijke gebeurtenis had plaatsgevonden, waren de eerste mensen nog hulpelozer en onervarener dan een pasgeboren baby nu is. Een kind van nu heeft ontelbare eeuwen van eerdere, steeds terugkerende lessen achter zich. De eerste mensen moesten met niets beginnen. Ze moesten leren met elkaar te communiceren, ze moesten leren na te denken en leren hoe zich ook maar iets te herinneren. Toen de goden besloten in te grijpen, gaven ze de mens de eerste vonk van besef, die kan uitgroeien tot begrip. Ze maakten dit ontkiemende mensenrijk tot een denkend ras.
Voor deze gebeurtenis plaatsvond, kostte het de mensen enorme tijdperken om te leren voelen, zien en horen – om enige vorm van waarneming te gebruiken die hen in staat stelde contact te hebben met hun omgeving. Maar toen de mensen eenmaal hun mentale vermogens hadden verkregen, konden ze de gewoonten van de natuur bestuderen en deze trachten te evenaren. We kregen daardoor ook de mogelijkheid om fouten te maken. Want zolang we visie, verbeeldingskracht en de mogelijkheid om te kiezen ontbeerden, konden we niets fout doen. Maar we konden ook niets goed doen, omdat we niet het vermogen hadden om beslissingen te nemen. Ik zeg ‘we’ omdat we zelf die verre voorouders waren van wat we nu zijn.
Ieder volk op aarde bezit een overgebleven deel van de mystieke taal die ons toen is geleerd. Die taal is de mythologie, die verhaalt van de geschiedenis van die langvervlogen tijd en die ons vertelt van de vooruitgang die we sindsdien hebben gemaakt. Zoals bij iedere levende taal worden hier in de loop van de tijd belangrijke dingen aan toegevoegd. De mythen laten ons ook zien hoe dappere voorlopers van de menselijke familie een plaats tussen mensen en goden konden bereiken – en velen hebben die ook bereikt. Waarmee ze het goddelijke plan hielpen en een voorbeeld waren voor de rest van de mensheid. De mythologie, de heilige taal die werd gebruikt door die goddelijke leraren van lang, lang geleden, verhaalt niet alleen over mysteriën die het universum deden ontstaan, maar wekt in ons ook een religieus ontzag voor alle vormen van leven. Vooral voor de goddelijke geest in hen. Ze vertelt ons ook over cyclussen van ervaring, van de onfeilbare rechtvaardigheid die we kennen als karma, en schetst de samenstelling van de grote wezens en van de minder grote waar de eersten uit zijn opgebouwd. Ze leert ons hoe met de rest van de schepping samen te smelten in een gemeenschappelijk doel. ....
Lees verder op:
Bron: http://www.theosofie.net/sunrise/sunrise1996/meijuni1996/oudstetaal.html - Elsa–Brita Titchenell
