De kunst van het negeren
Geplaatst op: 15-12-2006
Het principe van het negeren heeft iets fascinerends, want het bevat een paradoxaal, bijna tegenstrijdig element: het is waarnemen maar niets doen; weten maar doen alsof men niets weet; ergens van bewust zijn maar dat niet laten blijken. Bepaalde verborgen motieven die in een situatie spelen, die gewoonlijk een direct ingrijpen vereist, kunnen voeren tot een opzettelijke passiviteit die een innerlijke activiteit verbergt. Wie kinderen onder zijn hoede heeft gehad, kent de onschatbare waarde van het negeren op het juiste moment – en omdat het element van timing van belang is, kan het waarschijnlijk tot een kunst worden ontwikkeld: een die waardevol en nuttig is, of een uiterst wrede.
Om te beginnen het voorbeeld van het negeren van wat een kind doet. Goed gedrag negeren we niet – we erkennen dat en prijzen het zelfs, maar in het geval van ongewenst gedrag heb ik me vaak afgevraagd wat het geheim was: waarom het negeren zo doeltreffend was en in welke omstandigheden en situaties. Ik kwam tot de slotsom dat we ons op deze maatregel verlaten wanneer een kind iets doet alleen om onze aandacht te trekken – een hoop herrie maken, of iets doen waarvan het heel goed weet dat dit niet is toegestaan. Wij ouders gedragen ons plotseling niet zoals het behoort, we zeggen niets, we doen niets, we zien eenvoudig niet wat er gebeurt. Meestal zal het kind zijn onhebbelijkheid herhalen, meer herrie maken, met zijn potlood nóg een kras op het behang maken, en vol verwachting uitzien naar onze reactie. Maar als het stil blijft – wat dan?
Iets in het kind wordt geprikkeld. Tot dan toe speelde de ouder als het ware de rol van het geweten, was degene die corrigeerde, die maatregelen nam. Dit ‘geweten’ van buitenaf fluistert nu zelfs geen waarschuwing, het kind ondervindt geen correctie, er worden geen maatregelen genomen. Het is interessant te zien hoe het kind begint na te denken over dit vreemde verschijnsel. Iets in hem krijgt geleidelijk de overhand, .................... .
Lees verder op:
Bron: http://www.theosofie.net/sunrise/sunrise2005/mrtapr2005/negeren.html - Willy Ph. Felthuis
