Ik weet niet meer hoe ik mijzelf moet doen……
Geplaatst op: 06-10-2008
…………..zei een jongetje van ongeveer 8 jaar dat door zijn bezorgde moeder voor de eerste keer bij mij werd gebracht voor therapie. De moeder wist het ook niet meer en na enig email contact hebben we besloten dat ik zou proberen samen met dit jongmens op zoek te gaan naar de oorzaak van niet meer zichzelf doen, zoals hij het zelf verwoordde.
De klacht van de moeder was dat haar zoon meer en meer gedrag na ging doen van andere kinderen waarvan hij dacht dat mensen hem dan wel leuk zouden vinden. Zijn manier van aandacht vragen bestond uit zichzelf “wegdoen”.
We hebben vele sessies besteed aan het weer zichzelf worden en opvallend genoeg was dit jongetje duidelijk en eerlijk in zijn antwoorden vanaf mijn allereerste vraag aan hem. Het werd meer en meer helder dat hij het echt ook niet meer wist wat er met hem aan de hand was. Dat hij niet spoorde zoals dat tegenwoordig zo mooi heet was hem inmiddels wel bewust geworden.
Reïncarnatietherapie voor kinderen
Dit kind en het therapietraject dat we samen zijn gegaan heeft mij wederom overtuigd van het belang van het bestaan van reïncarnatietherapie voor kinderen.
Waren we in zijn huidige leven aan het werk gebleven en hadden we de verschillende therapievormen op hem toegepast die er op het ogenblik zijn, dan zou hij niet in contact gekomen zijn met wat hij nu in zijn huidige hoedanigheid komt doen en wat hij aan het afmaken is dat onaf is gebleven of niet gelukt is in zijn vorige levens. …
Vaardigheden, behoeftes en opgaven
Jonge mensen hebben vaak wel een vermoeden van hun vaardigheden, maar veelal is dat ook weggestopt onder onverschilligheid, zelfafwijzing met als standaarduitdrukking “dat kan ik toch niet” of soortgelijke uitdrukkingen die duidelijk maken dat ze het eigenlijk al hebben opgegeven. Hun behoeftes werden en worden niet bevredigd en datgene waarop ze recht zouden hebben, te weten zorg met als belangrijke aspecten daarin, veiligheid, zekerheid en bevestiging, wordt niet of verkeerd aangeboden. Ze houden op “zichzelf te doen”.
Ouders doen het in veelal goedbedoeld verkeerd. Kinderen gaan zichzelf daarvan veelal de schuld geven. Wanneer ouders en kinderen in staat gesteld worden hun problematiek vanuit een wat groter perspectief te kunnen begrijpen en het te ontdoen van schuld, boete, verwijten, gelijk hebben of gelijk krijgen, ontstaat er een gevoel van opluchting. Ze komen tot de ontdekking dat de symptomen de uitdrukking van nog niet achterhaalde oorzaken kunnen blijken te zijn. Daarom ontbreekt de logica in veel gevallen vooralsnog. Wanneer men zich niet afvraagt waarom een kind zich zo gedraagt, maar waarom het zich kennelijk nog steeds zo gedraagt, is dat een hele andere vraag. Dan wordt er een oorzaak bij betrokken die niet in het huidige bewustzijn te vinden is en opent zich de weg en de interesse naar het onderbewustzijn met zijn eigen logica. Het therapeutisch begeleiden van zo’n proces vereist competentie van de therapeut. Gedurende de tijd dat ik deze processen heb mogen begeleiden is mij steeds meer duidelijk geworden, waaraan een therapeut die kinderen holografisch wil begeleiden dient te voldoen. Het creëren van vertrouwen is natuurlijk een basisgegeven voor elke therapie dus ook voor therapie met kinderen.
Wat je als goede therapeut NIET doet is:
1. het louter geven van informatie, hoewel informatie een deel van het proces kan
zijn;
2. het geven van advies en aanwijzingen over wat er in een gegeven situatie
gebeuren moet;
3. het beïnvloeden van houdingen, overtuigingen of gedragingen door middel van
overreding, leiden of bepraten;
4. het beïnvloeden van gedrag door middel van berispingen, waarschuwingen,
bedreigingen of psychische dwang;
Wat een goede therapeut WEL doet is:
1. begrip hebben voor het (on)vermogen van het kind;
2. liefhebbende vastberadenheid aanbieden;
3. een sfeer creëren, waarin een gevoel van eigenwaarde opgebouwd kan
worden.
4. Het inzicht hebben in de verschillende ontwikkelingsfases van kinderen met
betrekking tot de behoeftes, vaardigheden en opgaven die daarbij aan de orde zijn is ook onmiskenbaar een
noodzakelijke voorwaarde voor een succesvolle integratie van de doorgewerkte problematiek.
5. Het neutraal kunnen blijven reageren wanneer blijkt dat er grensoverschrijdingen (verbaal, lichamelijk, emotioneel of
een mix daarvan)plaats hebben gevonden of nog steeds plaats vinden is eveneens van belang.
Wanneer kinderen merken dat je als therapeut bereid blijft ze te begeleiden ongeacht wat er bovenkomt zijn en blijven ze bereid met je te blijven zoeken naar de oorzaken ervan.
Veel voorkomende emoties, al of niet verknoopt, zijn:
Schuld: zichzelf beschuldigen of beschuldigd worden, Verdriet, Depressiviteit, Machteloosheid, Vernedering, Schaamte, Zinloosheid, Angst, Machteloze woede, Gekwetstheid, Tobberige treurigheid, Lamlendigheid, Onnatuurlijke vrolijkheid, Verbijstering, Verwarring, Agressiviteit, Prikkelbaarheid, Afschuw, al of niet verknoopt met lustgevoelens, Haat/zelfhaat, Wantrouwen, Passiviteit, Zich verraden voelen, In de steek gelaten voelen/zijn, Vervreemd zijn van zichzelf: depersonalisatie.
Veel voorkomende lichamelijke ladingen (somatics) zijn:
Zich niet lekker voelen, Moeheid, Chronische ontstekingen, Lusteloosheid, Ongevoeligheid, Shock (numbness), Dufheid, Gebrek aan eetlust, Buikpijn, Hangerig zijn.
In mijn zoektocht naar een verbreding van therapeutische mogelijkheden die kinderen ter beschikking zouden kunnen staan stuitte ik destijds op Serge Kahili King, psycholoog en psychotherapeut, gevestigd op Hawaï. Hij houdt zich al zijn hele leven bezig met HUNA sjamanisme en de praktische toepassing daarvan in het dagelijkse leven. Van hem heb ik veel geleerd en het gebruik van verschillende technieken (die van hem afkomstig zijn) in mijn praktijk is dusdanig succesvol dat ik die kennis als onontbeerlijk ben gaan beschouwen. Dat heeft ertoe geleid dat ik op kleine schaal zelf die kennis ad hoc ben gaan doorgeven aan mensen die al met kinderen werkten of dat wilden gaan doen. De vraag erna was en is nog steeds groot.
Van lieverlee drong tot me door dat de tijd (en ik) er rijp voor zou kunnen zijn, dat in de vorm van een opleiding aan te bieden, zodat meer mensen gebruik zouden kunnen gaan maken van deze technieken.
Om een idee uit te kunnen laten groeien tot een plan is er enthousiasme, tijd en inspanning nodig. Enthousiasme genoeg, aan werklust heeft het me ook nooit ontbroken, maar tijd was er slechts mondjesmaat aanwezig. Gelukkig zijn er samen met mij een aantal enthousiastelingen geweest die ook hun schouders onder dit project hebben gezet met als resultaat dat er vanaf Januari 2009 een opleiding start die gaat voorzien in een brede insteek, waar het therapeutisch werken met kinderen betreft.
Ik heb het vermoeden dat er veel behoefte bestaat aan het in huis hebben van technieken die aansluiten bij de verschillende bewustzijnslagen en –niveaus waarop kinderen zich kunnen bevinden. Kinderen willen zich over het algemeen gevonden laten worden wanneer ze merken dat ze begrepen worden. Wanneer we als therapeut over technieken beschikken om dat te kunnen maken we de wereld voor deze kinderen een beetje lichter, begrijpelijker en gemakkelijker. We zouden de wereld tot een plek kunnen maken waar kinderen zoals bovenstaand cliëntje “zichzelf weer kunnen doen”.
